Sev­gi­li ar­ka­daş­lar,
Er­kan Yü­cel, Os­man Şa­hin ve Ne­zih Coş’tan, or­tak yaz­dık­la­rı bir mek­tup al­dım. Dü­şün­ce­le­ri­mi bil­me­niz­de ya­rar gö­rü­yo­rum.

Birkaç yıl önce modern tiyatrodan söz açıldı mı, Moskova, New York ve Berlin tiyatroları gelirdi akla. Jouvet'nin Paris'te, Cochran'ın Londra'da sahneye koyduğu bir oyunun, Habima'nın bir Dybuk temsilinin anımsandığı da olurdu. Gerçekte Mybuk temsilleri de Rus tiyatrosundan sayılırdı; çünkü Vaçtangov sahneye koyardı bunları. Ama modern tiyatroya kucak açan, bu üç tiyatro başkenti vardı yalnız. 
 

Birkaç sergiyi dolaşırken sefil durumunuza katlanabilmek için çabaladım durdum, şunlar geçti aklımdan: buradakilerin tümü yok olup gitse kimsenin kılı kıpırdamaz, üstelik herkes dönüp bir de tekme atar onlara. Ama birden bu soy sanatçıların doymaz gözleri geldi aklıma, kolaylıkla teskin edilemeyen, yatıştırılamayan, buna karşılık taş çatlasa uyarılamayan, harekete geçirilemeyen beyinleri düşündüm, sizleri bağışlayabilmek için kendimi kandırmaya çalıştım.